Lei de Mendel

Leis de Mendel:
As Leis de Mendel son un conxunto de reglas básicas sobre a transmisión por herencia das características dos organismos dos país aos seus fillos. Estas reglas básicas de herencia constitúen o fundamento da xenética. As leis derívanse do traballo realizado por Gregor Mendel, publicado no ano 1865 e en 1866, aínda que foi ignorado durante moito tempo ata que se pruduciu o redescubrimento en 1900.
A historia da ciencia encontra na herencia mendeliana un hito na evolución da bioloxía só comparable coas leis de Newton no desarrollo da Física. Esta valoración baséase no feito de que Mendel foi o primeiro en formular con total precisión unha nova teoría da herencia, expresada no que logo se chamaría “Leis de Mendel”, que se enfrontaba a pouca rigurosa teoría da herencia por mestura do sangue. Esta teoría aportou aos estudos biolóxicos as nocións básicas da xenética moderna.
Non obstante, non foi só o seu traballo teórico o que lle brindou a Mendel a súa envergadura científica aos ollos da posteridade, non foron menos notable os aspectos epistemolóxicos e metodolóxicos da súa investigación. O recoñecemento da importancia dunha experimentación rigurosa e sistemática, e a expresión dos resultados observacionais en forma cuantitativa mediante o recurso da estadística puñan de manifestó unha postura epistemolóxica totalmente novedosa para a bioloxía da época. Por esta razón, a figura de Mendel soe ser concebida como o exemplo paradigmático do científico que, a partir da meticulosa observación libre de prexuizos, logra inferir inductivamente as súas leis, que nun futuro constituirían os fundamentos da xenética. Deste modo integrouse o traballo de Mendel a enseñanza da bioloxía: nos textos, a teoría mendeliana aparece constituída polas famosas dúas leis, concebidas como xeneralizacións inductivas a partir dos datos recollidos a través da experimentación.

Esta entrada foi publicada en Sen categorizar e etiquetada . Garda o enlace permanente.

Deixa unha resposta